Technikum im. J.Piłsudskiego w Brzesku - O TYM DILER CI NIE POWIE!!!

 Narkotyki wywołują silne uzależnienie fizyczne i psychiczne, nawet jeśli sądzisz, że Ciebie to nie dotyczy.

Zażywanie narkotyków ma poważne i często trwałe skutki dla zdrowia fizycznego i psychicznego osoby uzależnionej i jej bliskich. Uzależnienie destrukcyjnie wpływa na relacje rodzinne, rówieśnicze. Patologicznie oddziałuje na życie społeczne. Naukowe badania wyraźnie pokazują, że narkotyki mogą prowadzić do szeregu negatywnych konsekwencji. 

Tzw. rekreacyjne zażywanie narkotyków? Z punktu widzenia fizjologii przyjmowanie narkotyków to nie rekreacja, bo niesie za sobą bardzo konkretne następstwa, zarówno dla ciała, jak i dla psychiki. Zwłaszcza, gdy robi to młody człowiek.

 Specjaliści zajmujący się leczeniem osób używających narkotyków podkreślają: nie ma narkotyku, który nie wpływa negatywnie na psychikę młodego człowieka oraz nie wyniszcza fizycznie jego rozwijającego się organizmu. Choć najbardziej  niebezpieczne jest długotrwałe przyjmowanie środków odurzających to jednorazowe „eksperymenty” także nie pozostają obojętne dla młodego człowieka.

NARKOTYKI, DOPALACZE- TEGO DILER CI NIE POWIE!

Nawet jeżeli sądzisz, że o narkotykach wiesz wiele, że dla Ciebie nie stanowią one żadnego zagrożenia, że narkoman to „ćpun” walczący o kolejną dawkę, a Ty masz pełną kontrolę nad sobą to i tak poszerz swoją wiedzę i podziel się nią z przyjaciółmi. 

Możesz ulegać objawom użycia narkotyków, ale są rzeczy, których nie powie Ci diler. Warto, żebyś je wiedział, zanim sięgniesz po pierwszą dawkę.

 

Konopie indyjskie  (MARIHUANA, HASZYSZ) 

 Objawy niepożądane: zaburzona ocena sytuacji, spadek koncentracji, zaburzenia krótkotrwałej pamięci, potęgowanie złego nastroju panującego przed zażyciem.

Ryzyko: długotrwałe palenie może prowadzić do chronicznej apatii, bierności, lenistwa, ogólnego zobojętnienia. Powoduje przewlekłe zapalenie oskrzeli, astmę, a także zespół amotywacyjny. U osób zażywających przetwory konopi w stanie obniżonego nastroju mogą powstać stany depresyjne, lęki, a nawet psychozy. Marihuana niszczy system odpornościowy i uzależnia psychicznie.

Podstawowa substancja psychoaktywna wchodząca w jej skład to tetrahydrokannabinol (THC). Ostatnie dane wskazują, że ryzyko związane z jej używaniem nasila się, gdyż na nielegalnym rynku dostępna jest marihuana zawierająca coraz wyższe stężenie THC. W latach 80. marihuana zawierała 3% THC, a ostatnimi czasy niekiedy jej stężenie dochodzi aż do 20-30% i więcej. Większe stężenie THC uzyskuje się m.in. poprzez stosowanie genetycznie modyfikowanych roślin oraz poprzez profesjonalne metody upraw. Marihuana, oprócz THC, zawiera także inne substancje: pozostałe kannabinoidy (substancje oddziałujące na system nerwowy), terpeny (związki naturalne odpowiedzialne za zapach), substancje smoliste (w jednym skręcie jest tyle substancji smolistych co w kilkunastu papierosach).

Działanie niepożądane.  Aby zrozumieć jak działa THC w mózgu wyobraź sobie, że paląc marihuanę dostarczasz poprzez płuca do mózgu dużą ilość substancji psychoaktywnej, właśnie THC, która aktywizuje (ewentualnie pobudza) receptory CB1. Receptory CB1 wpływają na ilość wydzielanej przez Twój mózg dopaminy, ważnego neuroprzekaźnika, który odgrywa ważną rolę w układzie nagrody. Dopamina jest odpowiedzialna za adekwatne reakcje wtedy, gdy spotka Cię coś przyjemnego. Gdy dostarczasz do organizmu THC, Twój mózg produkuje duże ilości dopaminy, co subiektywnie odbierasz jako stan rozluźnienia, przyjemności i relaksu. Po ustaniu działania THC mózg stara się wrócić do normalnego funkcjonowania a ilość wydzielanej dopaminy wraca do równowagi.

Gdy jednak powtarzane są doświadczenia z używaniem marihuany i dostarczaniem do organizmu THC, mózg zaczyna tracić tę naturalną zdolność powracania do stanu biologicznej równowagi a ilość wydzielanej dopaminy drastycznie maleje. Zbyt mała ilość dopaminy powoduje, że czujesz się poirytowany, rozdrażniony, rzeczy, które cię cieszyły kiedyś, nie niosą już takiej przyjemności, możesz odczuwać potrzebę sięgnięcia po kolejną dawkę marihuany. Aby więc znów odczuć przyjemność, zlikwidować rozdrażnienie czy niepokój sięgasz znowu po marihuanę, która sprowokuje wydzielanie odpowiedniej ilości dopaminy, byś znów poczuł się dobrze. Twój mózg i jego neuroplastyczne możliwości zostały uszkodzone. W ten sposób rozwija się uzależnienie. Jak widzisz uzależnienie nie jest tylko kwestią słabej czy silnej woli, ale przede wszystkim pewnych procesów biologicznych, które dokonują się w mózgu niezależnie, czy tego chcesz czy nie.

Najskuteczniejszym sposobem, aby mózg zaczął normalnie funkcjonować, a wydzielanie dopaminy i funkcjonowanie wielu innych układów wróciło do normy, jest zachowanie abstynencji od THC, co bywa nieraz trudne.

Oddziaływanie marihuany nie zawsze przebiega  w ten sam sposób i zależy od różnych czynników (m.in. od jej składu chemicznego, wielkości dawki, drogi przyjęcia, stanu emocjonalnego osoby ją zażywającej). Może zdarzyć się, że wypalenie skręta, pogłębi poczucie przygnębienia. Ponadto, sytuacja, w której tracimy kontrolę nad tym, co robimy zawsze jest ryzykowna. Dlatego każde zażycie marihuany jest potencjalnie niebezpieczne. 

 Sięganie po marihuanę może prowadzić do niszczących skutków. Jednym z nich jest pogorszenie funkcjonowania mózgu. Działanie THC na różne struktury mózgu,  osłabia pamięć krótkotrwałą. Stan odurzenia marihuaną nie pozwala na efektywną naukę i przyswajanie nowych informacji.
 Odurzenie marihuaną, w związku z oddziaływaniem na korę czołową, wpływa na osłabienie pamięci operacyjnej, co utrudnia rozwiązywanie zadań złożonych.

THC zaburza przewodnictwo impulsów nerwowych – neurony stają się bardziej „ospałe”. Przejawia się to kłopotami w zapamiętywaniu, trudnościami w koncentracji uwagi, apatią, osłabieniem zainteresowań, trudnościami w rozwiązywaniu problemów i zadań oraz problemami w komunikacji z innymi ludźmi.

 Niekiedy używanie marihuany może wywołać chorobę psychiczną, powodując rozwój psychozy funkcjonalnej (czegoś w rodzaju paranoi) czy rozwój schizofrenii.

Ponadto mogą wystąpić zaburzenia łaknienia, snu, drażliwość czy nadpobudliwość. Z racji tego, że marihuana zawiera dużą ilość substancji smolistych, długotrwałe jej używanie może prowadzić do szkodliwych następstw w obrębie układu oddechowego (krtań, oskrzela, płuca), krwionośnego (serce) i pokarmowego (wątroba), a także rozrodczego (u kobiet następują zaburzenia owulacji, a u mężczyzn spada ilość plemników i pogarsza się jakość nasienia, co może być przyczyną bezpłodności). Substancje smoliste są również rakotwórcze.

Używanie marihuany w okresie dorastania może być szczególnie szkodliwe dla zdrowia, zarówno fizycznego, jak i psychicznego. W okresie dojrzewania centralny układ nerwowy (mózg) ulega dużym przeobrażeniom. Nie jest wystarczająco silny, żeby poradzić sobie z tak dużym obciążeniem, jakim są narkotyki. W badaniach oszacowano, że osoba, która w wieku dojrzewania paliła konopie, naraża się na 2-3 razy większe ryzyko zachorowania na schizofrenię niż osoba nie przyjmująca tego narkotyku.

THC zaburzając produkcję niektórych hormonów wprowadza organizm w stan, kiedy to po kilku godzinach od zapalenia marihuany, przychodzi ogromny apetyt i niepohamowana chęć jedzenia (tzw. gastrofaza).
Przedawkowanie. Przy dużych dawkach mogą być odczuwane stany: nierealności, depersonalizacji, zagubienia i bezradności, silnego lęku i zdenerwowania, paniki

Nawet mimo świadomości źródła problemów, osoba będzie mieć problemy z opanowaniem tych stanów.

 

MEFEDRON - “kryształ”. Pod nazwą „kryształy” kryje się wiele różnych substancji psychoaktywnych, z których najczęściej wymienia się metamfetaminę oraz mefedron. Są to narkotyki o silnym działaniu stymulującym. To, co trafia na rynek pod tą nazwą, często jest mieszaniną wielu różnych substancji chemicznych, w tym syntetycznych kannabinoidów, opioidów, a nawet toksycznych odpadów przemysłowych.

Skład „kryształów” jest nieprzewidywalny i może się znacznie różnić w zależności od producenta. Taka zmienność stanowi ogromne zagrożenie dla użytkowników, którzy nie są w stanie przewidzieć, jakie substancje spożywają i jakie mogą być ich skutki. Nawet minimalne różnice w składzie chemicznym mogą prowadzić do skrajnie różnych efektów – od ciężkiego zatrucia, uszkodzenia narządów wewnętrznych, a w skrajnych przypadkach – do śmierci.

Mefedron – skutki stosowania. Przy długotrwałym stosowaniu mefedronu obserwuje się: 

• paranoje i halucynacje,        

• psychozę,      

• zaburzenia poznawcze, w tym brak koncentracji, zaburzenia pamięci,     

• zaburzenia koordynacji ruchowej    
• zachowania nieodpowiedzialne i niebezpieczne,  

• bezsenność,  

• agresję,          

• stany lękowe,            

• napady paniki

•  apatię,           

• myśli samobójcze,    

• chęć odizolowania się,         

• zaburzenia nastroju. 

Mogą pojawić się poważne problemy z sercem, takie jak: kołatanie, nadciśnienie, a w najgorszym przypadku zawał serca, który może skończyć się zgonem. Oprócz tego zdarza się uszkodzenie nerek mogące prowadzić do śmiertelnej niewydolności tego organu (zdarza się to na skutek odwodnienia lub przegrzania organizmu po zażyciu mefedronu). 

Uzależnienie od mefedronu. Poważnym skutkiem stosowania mefedronu jest uzależnienie. Z czasem przyjmowane dawki okazują się niewystarczające do osiągnięcia zamierzonego efektu, przez co zaczyna się je zwiększać. Tak rozwija się tolerancja na narkotyk, która doprowadza w ostateczności do całkowitego uzależnienia. 

Przedawkowanie mefedronu. Skrajnym przypadkiem stosowania mefedronu jest jego przedawkowanie, które objawia się poprzez drgawki, uczucie mrowienia, zsinienie, przyspieszone bicie serca. Czasami dochodzi do utraty przytomności, a nawet do zgonu osoby, która zażyła mefedron.

 

AMFETAMINA Objawy niepożądane: po ustaniu działania pojawia się uczucie zmęczenia, wyczerpania, zły nastrój, depresja, senność, rozdrażnienie, agresja.

Ryzyko: powoduje wzrost ciśnienia, niewydolność krążenia, zawał serca, udar mózgu. Silnie uzależnia psychicznie, prowadząc do psychozy amfetaminowej – lęków, urojeń, natręctw.

Działanie niepożądane. Amfetamina pozwala na wykonywanie w miarę prostych, powtarzalnych czynności. Rozwiązywanie złożonych, wielowątkowych zadań może okazać się pod wpływem narkotyku utrudnione. 

Silne pobudzenie to  utrata krytycyzmu wobec własnego postępowania i mniejsze możliwości samokontroli. Może prowadzić to do zachowań gwałtownych i agresywnych.

Badania wskazują, że amfetamina uszkadza neurony dopaminowe w niektórych obszarach mózgu w sposób nieodwracalny.

Długotrwałe przyjmowanie amfetaminy wiąże się z wyczerpaniem organizmu – zarówno z powodu braku snu, jak i też w wyniku ograniczonego łaknienia. Niedożywienie, niekiedy dość dramatyczne, może być z kolei przyczyną wielu innych konsekwencji zdrowotnych.

Nadużywanie amfetaminy prowadzi do tzw. psychozy amfetaminowej. Są to zaburzenia treści myślenia, wobec których uzależniony nie potrafi być krytyczny i bezspornie w nie wierzy. Pojawiają się urojenia prześladowcze (ktoś go śledzi) i ksobne (ludzie zwracają na niego większą uwagę). Czasem towarzyszą im omamy wzrokowe i słuchowe.

Osoby wrażliwe psychicznie, bądź takie, które mają predyspozycje genetyczne, mogą – w wyniku stosowania amfetaminy – być narażone na ostrą depresję prowadzącą do myśli i czynów samobójczych.

Innym zaburzeniem występującym przy długotrwałym przyjmowaniu amfetaminy są tzw. formikacje. Jest to rodzaj halucynozy dotykowej objawiającej się przekonaniem, że pod skórą lub we włosach gnieździ się brud lub insekty.

Stosowanie amfetaminy wiąże się z rozwojem tolerancji na narkotyk i wysokim ryzykiem uzależnienia. Nawet jeśli symptomy uzależnienia fizycznego nie są tak wyraźne, jak w przypadku opioidów czy alkoholu, to elementy psychiczne są na tyle silne, że odstawienie narkotyku może okazać się problematyczne. Pierwszą reakcją organizmu po odstawieniu amfetaminy jest osłabienie i długi, trwający nawet kilkanaście godzin, sen. Po przebudzeniu, przez kilka dni uzależniony odczuwa stany depresyjne, niepokój i pustkę. Towarzyszy temu silne pragnienie ponownego przyjęcia narkotyku.

Nawet, jeśli po pewnym czasie dochodzi do normalizacji snu oraz zmniejszenia lęku – dość długo może dawać znać o sobie obniżony nastrój i zanik odczuwania przyjemności. Stan ten nazywamy anhedonią.

Przyjęcie zbyt dużej dawki amfetaminy wiąże się ryzykiem wystąpienia zapaści sercowo-naczyniowej. Skutkiem przedawkowania może być również uszkodzenie drobnych naczyń mózgowych i w rezultacie udar tego narządu.

Stosowanie amfetaminy wpływa na zachowania seksualne powodując zmniejszenie potencji.

 

KOKAINA i CRACK  Objawy niepożądane: bóle głowy, drżenie mięśni, napady drgawkowe, problemy z oddychaniem, zaburzenia snu, stany lękowe, depresyjne.

Ryzyko: powoduje zaburzenia układu krążenia, nadciśnienie, zawał serca, pękanie naczyń w mózgu. Silnie uzależnia psychicznie, może powodować psychozę kokainową.

Działanie niepożądane. Poważnym niepożądanym skutkiem,  używania kokainy, są objawy psychotyczne. Zalicza się do nich urojenia prześladowcze (bycia śledzonym i kontrolowanym), lęk, stany depresyjne. Mogą wystąpić omamy dotykowe, tzw. formikacje, którym towarzyszy niepodważalne przekonanie, że na skórze lub pod nią przemieszczają się larwy, robaki, owady, pasożyty i inne insekty.

Regularne używanie kokainy wiąże się z dość szybkim rozwojem tolerancji, co prowadzi do uzależnienia. Dzieje się tak na skutek stałego obniżania wrażliwości układu nerwowego na narkotyk, a to wymusza częstsze stosowanie coraz większych dawek.

Odstawienie narkotyku może spowodować intensywne objawy abstynencyjne: od drażliwości i apatii, bólów głowy i nudności po drgawki, depresję i myśli sa­mobójcze.

Efektem częstego stosowania kokainy jest nieodwracalne uszkodze­nie układu nagrody w mó­zgu, co prowadzi do trwałych problemów z nastrojem. U części osób używających kokainy obserwowane są objawy depresji, nawet po długim czasie od odstawienia narkotyku.

Zgony związane z używaniem kokainy to głównie rezultat jej wpływu na układ sercowo-naczyniowy i mózg. Gwałtowny wzrost ciśnienia krwi, przyspieszenie akcji serca przy jednoczesnym skurczu niektórych naczyń mogą być przyczyną zawału serca lub udaru mózgu.

 

ECSTASY  Objawy niepożądane: zmęczenie, wyczerpanie, uczucie roztargnienia, rozdrażnienie, mdłości, bóle głowy, zły nastrój, depresja, brak koordynacji ruchowej i zdolności do oceny sytuacji, zaburzenia równowagi, zaburzenia pamięci, otępienie, paranoja.

Ryzyko: powoduje nieodwracalne zmiany w mózgu, zaburzenia w pracy nerek i wątroby.

Działanie niepożądane. Wzmaga ono napięcie mięśni i wywołuje niekontrolowane skurcze żuchwy. Powoduje, że widzenie staje się niewyraźne i rozmazane. Osoba pod wpływem ecstasy ma silnie rozszerzone źrenice, poci się i może mieć zimne dreszcze. W sferze psychicznej może dochodzić do stanów niepokoju, nerwowości, a nawet lęku. Osoba może być niestabilna psychicznie i rozedrgana emocjonalnie.

Efekty działania ekstazy utrzymują się do 4-6 godzin. Następne dwa dni po użyciu nie będą należeć do najprzyjemniejszych – skutki zażycia ecstasy będą wyraźnie odczuwalne, powodując obniżony nastrój, zmęczenie i przygnębienie.

Największym niebezpieczeństwem jest hipertermia i rozrzedzenie krwi. Pod wpływem MDMA organizm nie radzi sobie z rozpoznawaniem zmian temperatury. W praktyce wygląda to tak, że wzrasta temperatura ciała, w pomieszczeniu jest gorąco i duszno, ale osoba nie czuje tego. Poci się, traci wodę, ale jej nie uzupełnia, gdyż nie czuje pragnienia. Jest to niebezpieczne i może skończyć się nawet śmiercią.

Nie ma bezpiecznych dawek ecstasy. Wyższe dawki wcale nie przynoszą więcej pożądanych efektów, wręcz przeciwnie pod wpływem zbyt dużej dawki można poczuć się zdezorientowanym bądź odizolowanym od otoczenia. Wzrasta też ryzyko hipertermii.

MDMA podnosi ciśnienie krwi i przyspiesza tętno, dlatego jest to substancja szczególnie niebezpieczna dla osób cierpiących na problemy kardiologiczne. Znaczenie mają także schorzenia neurologiczne i problemy psychiczne, nawet te – wydawałoby się – niezbyt poważne. Jeśli ktoś ma skłonności do stanów depresyjnych, stanów lękowych lub ktoś z rodziny chorował psychicznie – powinien unikać ecstasy jak ognia.

Używanie MDMA w połączeniu z innymi substancjami psychoaktywnymi może powodować dodatkowe ryzyko – niezmiernie trudno jest przewidzieć efekty działania takiej mieszanki. Alkohol z kolei zmniejsza odczuwanie efektów MDMA, co powoduje, że ludzie sięgają po więcej tabletek i ryzykują przedawkowanie.

Mimo kilkudziesięcioletniej historii używania ecstasy, długoterminowe efekty działania MDMA nie są jeszcze dobrze rozpoznane. Nie można wykluczyć, że narkotyk zaburza procesy zapamiętywania.

 

LSD  Objawy niepożądane: wymioty, przyspieszenie czynności serca, wzrost ciśnienia tętniczego, zawroty głowy, utrata apetytu, bezsenność, chwiejność emocjonalna, (od euforii do depresji), napady paniki z powodu halucynacji i urojeń, niekontrolowany efekt flashback – nawroty doznań nawet po upływie kilku miesięcy od zażycia.

Ryzyko: poważne depresje, stany urojeniowe.

Działanie niepożądane. LSD łączy się w mózgu z receptorami serotoniny, silnie je aktywując. Powoduje silne zmiany w postrzeganiu siebie i świata wokół. Stan ten cechuje się obecnością iluzji i halucynacji.

Odurzenie LSD może być koszmarnym przeżyciem. Mimo, że osoba pod wpływem LSD zdaje sobie sprawę ze swojego stanu i tego, że jest pod wpływem psychodeliku – nie jest wykluczone, że jej nieracjonalne zachowania mogą być przyczyną zagrożeń dla zdrowia i życia. Niebezpieczeństwo to wzrasta proporcjonalnie do zażytej dawki. Nieprzewidywalność efektów psychicznych i dezorientacja wywołana przez narkotyk może być przyczyną samobójstw i innych śmiertelnych wypadków.

Choć brak dowodów na uzależniające właściwości LSD, to szybko wzrastająca tolerancja na działanie tej substancji powoduje konieczność zwiększania dawek przez osobę jej używającą, co stanowi zagrożenia dla zdrowia.

Używanie tego narkotyku wiąże z ryzykiem dla zdrowia psychicznego.

Z powodu silnego wpływu LSD na funkcje emocjonalne, u niektórych osób przeżycia po użyciu LSD mogą stać się „wyzwalaczem” dla trwałych schorzeń psychicznych.

Dość powszechnym zagrożeniem jest tzw. “zła podróż” pod wpływem LSD, czyli kryzys psychiczny charakteryzujący się silnym niepokojem, pobudzeniem i poczuciem zagubienia. Towarzyszy mu obawa o swoje zdrowie psychiczne i paniczny strach, że ten stan pozostanie na zawsze. Powrót do rzeczywistości następuje tak czy owak po kilkunastu godzinach, ale zdarza się, że w konsekwencji „złej podróży” może dojść do załamania psychicznego lub depresji.

W zależności od rozmiarów kryzysu i jego objawów, reakcja otoczenia powinna brać pod uwagę różne możliwości: od zapewnienia bezpieczeństwa i spokoju do ewentualnego zastosowania przymusu fizycznego i wezwania pomocy medycznej.

Jednym ze skutków używania LSD mogą być tzw. flashbacki – czyli nawroty doznań pojawiające się nawet po długim okresie czasu, pomimo zachowanej abstynencji. Stany takie mogą utrudniać lub zaburzać funkcjonowanie.

Wśród nowych substancji psychoaktywnych, czyli tzw. dopalaczy są takie, których efekty zbliżone są do działania LSD. Ich toksyczność jest znacząca – powodują zaburzenia pracy serca, nerek i wątroby.

 

HEROINA. Opiaty (heroina, brown sugar, kompot, opium)

 Objawy niepożądane: nudności, wymioty, bóle mięśni, kości, stawów, bóle brzucha, żołądka, dreszcze, zaburzenia snu, drażliwość.

Ryzyko: osłabienie, anemiczność, próchnica zębów, spowolnienie rytmu serca, uszkodzenie wątroby, zaparcia, wiotczenie mięśni, zaburzenia seksualne, zapalenie żył.

Działanie niepożądane. Używanie heroiny prowadzi do wielu poważnych szkód zdrowotnych. Niektóre z nich występują bezpośrednio po użyciu narkotyku, inne rozwijają się w stosunkowo krótkim czasie gdy heroina jest używana częściej.

Używanie heroiny związane jest z dużym ryzykiem zgonu z przedawkowania. do którego może dojść w wyniku zastosowania zbyt dużej dawki narkotyku, tej samej dawki po okresie przerwy w używaniu narkotyku lub przyjęcia wyjątkowo silnie działającej heroiny. 

Heroina jest narkotykiem, którego używanie szybko prowadzi do rozwoju tolerancji tzn. że aby uzyskać ten sam efekt po użyciu substancji potrzebna jest coraz większa jej dawka oraz do rozwoju zależności fizycznej, co oznacza, że po zaprzestaniu działania przyjętej dawki heroiny występuje bardzo wiele przykrych objawów, które powodują konieczność użycia kolejnej dawki narkotyku, aby te uciążliwe i nieprzyjemne objawy minęły. Narkotyki, które powodują rozwój tolerancji i zależności fizycznej są narkotykami silnie uzależniającymi.

Używanie heroiny, wiąże się z dużym ryzykiem zakażenia HIV, które może rozwinąć się w AIDS lub zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C i B.

Używanie heroiny i styl życia, który jest z tym związany sprzyja rozwojowi gruźlicy oraz prowadzi do ogólnego wyniszczenia organizmu.

 

,,DOPALACZE” -  tzw. ,,nowe narkotyki”, czyli substancje chemiczne (psychoaktywne)

Objawy niepożądane: arytmia serca, zaburzenia koordynacji, suchość w gardle, zawroty głowy, poty i drgawki,  nagły wzrost ciśnienia z krwotokami, skoki temperatury, kołatanie serca, toksyczne zapalenie wątroby, ostra niewydolność nerek, psychoza paranoidalna i upośledzenie pamięci.
Ryzyko:  przedawkowanie, utrata zdrowia, nieprzyjemne doznania, stany lękowe, depresyjne, utrata panowania nad sobą, agresja wobec otoczenia, nie otrzymanie skutecznej pomocy medycznej gdyż nie wiadomo co zawiera.

Terminem „dopalacze” w Polsce określa się wszystkie produkty z substancjami psychoaktywnymi, których nie ma na liście środków zawartej w „ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii”.

Działają one podobnie, jak narkotyki – uzależniają i wywołują szereg efektów ubocznych.

Nigdy nie wiadomo co dokładnie zawiera dany dopalacz. Pod tą samą nazwą mogą występować zasadniczo różne substancje chemiczne. Ich skład jest nieprzewidywalny.
Większość dopalaczy charakteryzuje się tym, że już w niewielkich dawkach działają na ośrodkowy układ nerwowy (czyli na Twój mózg). Dlatego bardzo łatwo można je przedawkować, co prowadzi do poważnych konsekwencji dla zdrowia fizycznego i psychicznego, a nawet śmierci. Niektóre zgony nie wynikają z przedawkowania, ale z działania psychoaktywnego (np. wyskoczenie przez okno)

Objawy zatrucia dopalaczami. Dopalacze to substancje słabo zbadane. Na rynku cały czas pojawiają się nowe produkty zawierające mieszanki kolejnych wyciągów roślinnych oraz substancji syntetycznych. To powoduje, że zatrucie dopalaczami może być ciężkie do zdiagnozowania, a lekarze nie zawsze wiedzą o jaką substancję chodzi oraz jakie środki powinni podjąć.

Wszystkie dopalacze są szkodliwe dla organizmu. Stopień ich szkodliwości jest uzależniony od konkretnych substancji, przyjętej dawki, wagi osoby, która sięgnęła po dopalacz. Zatrucie najbardziej niebezpieczne jest w przypadku młodych osób. Niebezpieczeństwo zatrucia zawsze wzrasta, gdy substancja psychoaktywna zostanie zmieszana z alkoholem lub lekami. Zatrucie dopalaczami może spowodować przegrzanie tkanek organizmu, zawał serca, śpiączkę, udar mózgu.

Osoby, które poczują niepokojące objawy po zażyciu substancji psychoaktywnych, powinny natychmiast skontaktować się z lekarzem. Ważne jest zachowanie opakowania, co pozwala szybko rozpoznać przyjętą substancję i podjąć odpowiednie leczenie. Przed przyjazdem pogotowia, należy nawodnić organizm (zalecana jest niegazowana woda mineralna).

 

GRZYBY HALUCYNOGENNE.  Objawy niepożądane: zmiany nastroju, wyizolowanie z rzeczywistości, lęk, depresja, nudności, wymioty

Ryzyko: wysokie ryzyko śmiertelnego zatrucia, przewlekłe psychozy.

Działanie niepożądane. Efekty spożycia tych grzybów to złe samopoczucie, nudności, doznania mogą być przerażające. Spożycie grzybów zawierających psylocybinę może być poważnym zagrożeniem dla zdrowia psychicznego. Szczególne zagrożenia dotyczą osób młodych i takich, które mogą mieć genetyczne skłonności do zaburzeń psychicznych. Grzyby, podobnie jak większość halucynogenów, mogą działać jak spust wyzwalający schorzenia psychiczne u takich osób. Powodują one także uszkodzenie organów wewnętrznych, w szczególności nerek i wątroby, a także nie można wykluczyć uszkodzeń organicznych w obrębie mózgu.

Z ryzykiem śmiertelnego zatrucia wiąże się spożycie zbyt dużej ilości grzybów, zawierających w swym składzie kwas ibotenowy oraz muscinol. Objawami zatrucia są najczęściej skurcze żołądka i wymioty, biegunka, utrata przytomności i konwulsje. Bezzwłocznie w takich przypadkach należy wezwać pogotowie, a próbkę grzybów (lub wymiocin) powinno się zabezpieczyć do analizy. Nie ma specjalnej odtrutki, leczenie jest zwykle objawowe i najczęściej ogranicza się do płukania żołądka oraz podania węgla aktywowanego.

Dlaczego jeszcze nie warto sięgać po narkotyki?

Jeśli nie przemawiają do Ciebie zgubne efekty przyjmowania narkotyków pamiętaj o tym, że:

• Najbardziej mylnym twierdzeniem jest to, że kwestia tego, czy się uzależnisz zależy wyłącznie od Ciebie i możesz to kontrolować;
• Narkoman to niekoniecznie brudny, zniszczony, zaniedbany „ćpun” – to ktoś, kto ma przymus brania, nawet jeśli jest czysty, zadbany, ma jeszcze dom, rodzinę, przyjaciół. Biorąc bardzo łatwo to wszystko stracić;
• Pierwsza porcja narkotyku zwykle nic nie kosztuje – następna wymaga zdobycia pieniędzy i kontaktów z dealerami;
• Posiadając choćby najmniejszą część jakiegokolwiek narkotyku łamiesz prawo i jesteś przestępcą.
• Nie istnieją lekarstwa, które wyleczą Cię z narkomanii - medycyna wciąż poszukuje rozwiązań i leków na uzależnienia.
• Narkotyki mogą stać się przyczyną wielu trudnych do przewidzenia zdarzeń, które na długo lub na trwałe mogą skomplikować Twoje życie. Narażasz się na konflikty z prawem – posiadanie narkotyków, zaczepki i zachowania agresywne, kradzieże i rozboje, by zdobyć narkotyki albo środki na nie.

Co warto sobie uświadomić?

• Narkotyk zniekształca Twój obraz świata, nawet jeśli wtedy wydaje Ci się on lepszy.
• Narkotyki osłabiają Twoje zdolności intelektualne, nawet jeśli wydaje Ci się, że jesteś po nich wielki.
• Bawić się dobrze, to także bawić się bezpiecznie i wrócić cało do domu.
• Tak naprawdę nie wiesz, co zawiera narkotyk, jakie domieszki ma w sobie. To towar bez znaku jakości!
• Aby znaleźć akceptację grupy nie musisz zażywać narkotyków, na pewno masz wiele do zaoferowania swoim przyjaciołom. Postaraj się polubić siebie i zaakceptować. Nie zmieniaj swojej natury i usposobienia przy pomocy narkotyków.
• Z czasem nabywa się tolerancji na narkotyk – oznacza to, że aby uzyskać efekt taki jak poprzednio będziesz musiał zażyć większą dawkę.

Długotrwałe używanie narkotyków pociąga za sobą negatywne konsekwencje somatyczne, zaburzenia w sferze emocjonalnej, osobowościowej, a także wpływa negatywnie na wygląd zewnętrzny.

 

Narkotyki odbierają Ci wolność, nawet jeśli masz wrażenie, że to one Ci ją dają.

Jak się uchronić i gdzie szukać pomocy?

 Asertywne podejście.  Asertywne odmawianie narkotyków jest kluczowe, by chronić swoje zdrowie i życie. Wyraźne i stanowcze „nie” może być trudne, ale warto pamiętać, że wybór zdrowia i dobrostanu jest ważniejsze niż chwilowa, złudna przyjemność, której konsekwencje mogą być bardzo poważne dla życia i zdrowia. Warto wcześniej dowiedzieć się, jakie konsekwencje niesie za sobą branie narkotyków. Można też skorzystać z technik asertywności i się ich nauczyć.

Osoba zażywająca daną substancję może zdawać sobie sprawę z jej niebezpiecznego wpływu na zdrowie. Jeśli mimo tej świadomości nadal po nią sięga w sposób szkodliwy, jest to przejaw uzależnienia. Narkomania jest poważnym zaburzeniem i wymaga jak najszybszego leczenia. Rozpoczęcie terapii na początku problemu oznacza większe szanse na wyleczenie. Jednak przede wszystkim osoba uzależniona musi sobie uświadomić, że żyje z nałogiem – przyznanie się do problemu i chęć podjęcia walki są tu kluczowe.

Szczególnie zachęcam do zapoznania sie z lekturą dotycząca omawianej problematyki - linki poniżej:

https://kcpu.gov.pl/wp-content/uploads/2022/11/broszura-o-narkotykach-bez-przesady.pdf   

https://kcpu.gov.pl/publikacja/narkotyki-ryzykowna-droga/

 

Spot Małopolska Profilaktyka Uzależnień

 

LECZENIE Z NARKOMANII.   Najczęściej stosowanymi formami leczenia narkomanii są placówki terapii zamkniętej (ośrodki leczenia uzależnień), ambulatoryjnej (poradnie) bądź terapie indywidualne. Niekiedy konieczna jest farmakoterapia wspomagająca proces wychodzenia z czynnego uzależnienia. Uzależnieni czasem cierpią jednocześnie na depresję, a także inne choroby psychiczne, które wymagają opieki psychiatrycznej.

Wielu terapeutów stosuje narzędzia behawioralne. Pracują nad zmianą bieżących zachowań, pomagają zbudować nowe wzorce, przeanalizować emocje i uczą nowego reagowania.

Podczas takiej terapii zdrowiejący uzależnieni:

• nabywają umiejętności radzeniem sobie z obsesję i przymusem brania
• poznają psychologiczne mechanizmy uzależnienia
• pracują nad niwelowaniem poczucia bezradności wobec przymusu zażywania
• budują nowe przekonania
• uczą się funkcjonować w nowej codzienności
• uczą się asertywnych zachowań w sytuacjach zagrażających abstynencji
• uczestniczą w grupie wsparcia bądź w społeczności ośrodkowej
• uczą się rozpoznawać sygnały nawrotowe
• poznają sposoby radzenia sobie z kryzysami.

Często zaczyna się od detoksykacji, która sama w sobie nie jest leczeniem, a jedynie podreperowaniem na poziomie fizycznym. Pomaga przejść przez etap objawów odstawiennych. Jeśli po detoksie masz poczucie, że już teraz możesz wrócić do brania, to wiedz, że to iluzja. Detoks nie pomoże Ci przestać. Ważne jest, aby po nim podjąć terapię np. w ośrodku leczenia uzależnień. Nie podejmując dalszego leczenia wrócisz do brania.

Decyzja, by leczyć się z uzależnienia od narkotyków.  Jeśli bliska Ci osoba ma problem z narkotykami, i nie chce się leczyć, skontaktuj się z najbliższą poradnią leczenia uzależnień (w leczeniu i rehabilitacji osób uzależnionych nie obowiązuje rejonizacja) lub ośrodkiem leczenia narkomanii. Uzyskasz pomoc i wskazówki jak radzić sobie w tej trudnej sytuacji i zmotywować chorego do leczenia. Możesz również zadzwonić pod numer Telefonu Zaufania 801 199 990

Specjaliści, z poradni leczenia uzależnień, przeprowadzają wywiad i stawiają diagnozę. Podejmują również decyzję czy konieczna jest detoksykacja oraz jaka forma leczenia uzależnienia od narkotyków będzie najlepsza

Miejsca leczenia uzależnień. Ośrodki terapii uzależnień funkcjonują zasadniczo jako:

• Publiczne ośrodki terapii uzależnień - placówki państwowe posiadające kontrakt z NFZ.
• Niepubliczne placówki leczenia uzależnień, funkcjonujące jako tzw. Niepubliczne Zakłady Opieki Zdrowotnej (oferują one zarówno usługi płatne, jak i bezpłatne refundowane przez NFZ).
• Prywatne ośrodki leczenia uzależnień - świadczą one przeważnie usługi pełnopłatne. Często mają szerszą ofertę, w porównaniu do placówek państwowych, i łatwiej się do nich dostać. Są to miejsca bardziej kameralne zapewniające chorym m.in. lepsze warunki lokalowe.

Na terenie całego kraju funkcjonuje również ponad 30 specjalistycznych placówek Stowarzyszenia MONAR. Uzyskasz w nich bezpłatnie i poufnie specjalistyczną pomoc. Jeśli nie masz ubezpieczenia ani środków do życia, zgłoś się do nich. Pomogą.

Psychoterapia i grupy wsparcia.  Jeśli jesteś osobą zmagającą się z problemem narkotyków lub znasz kogoś, kto ma taką sytuację, jest wiele źródeł pomocy. Organizowane są m.in. profesjonalne terapie uzależnień indywidualne oraz grupowe, działają centra zdrowia psychicznego czy grupy wsparcia anonimowych narkomanów. Są to miejsca, gdzie można uzyskać specjalistyczne wsparcie w długim i trudnym procesie rekonwalescencji. Pierwszym krokiem jest przyznanie się do problemu oraz detoks narkotykowy. Terapie narkomanii mogą być długo- lub krótkoterminowe. Są prowadzone w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych. 

Narkomania wymaga fachowego leczenia – medycznego, farmakologicznego i psychologicznego. Dobre rezultaty i poprawa zdrowia są możliwe jedynie po zrealizowaniu pełnego planu leczenia opracowanego przez lekarza. Przerwanie tego procesu to ogromne ryzyko kontynuowania życia w nałogu.

Telefony zaufania.

• 801 199 990  Ogólnopolski Telefon Zaufania Uzależnienia

— telefon zaufania oferuje profesjonalną pomoc w zakresie informacji, porad, wsparcia psychologicznego dla osób uzależnionych od narkotyków; osób okazjonalnie używających narkotyków; rodziców i przyjaciół osób używających narkotyków; pedagogów, nauczycieli, wychowawców; wszystkich innych osób zainteresowanych tym problemem

czynny: codziennie w godzinach 16–21

koszt połączenia: bezpłatne

• 22 823 65 31 Telefon Zaufania Uzależnień Stowarzyszenia MONAR

czynny: w dni powszednie w godzinach 9–21

koszt połączenia: wg normalnej taryfy

• 800 120 289  Infolinia Stowarzyszenia KARAN

— informacja skierowująca i pomoc w problemach związanych z narkotykami

czynny: w dni robocze w godzinach 9–17

koszt połączenia: bezpłatne

 

Źródła:

https://zdrowie.pap.pl/uzaleznienia/skutki-zazywania-narkotykow-takze-tego-okazjonalnego

https://www.narkomania.org.pl/informator-o-narkotykach/marihuana-i-haszysz/

https://www.gov.pl/web/psse-wrzesnia/dopalacze--nowe-narkotyki

https://www.osrodekterapia.pl/dopalacze,33.html

https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=wdu20051791485